دل تنگ می شود گاهی ...

dokhtarepaiiz — Sun, 28 Jun 2009 03:19:18 GMT

"یکی" می گفت : " هر وقت به تقاطع می رسی ، سرعتتو کم کن . ممکنه اونی که سر پائینیو ویراج می ده یه ناشی باشه مثل تو "

ناشی ؟!

مثل من!

من شدیداً احتیاج داره ...

به لمس کردن ِ ...

به تو ؟!!

نه / نه / اصلاً بهت نمی یاد دل تنگ بشی ...

ادای غریبه هارو در بیار / pls

||| در انتهای قهوه ات به من نگاه می کنی

به طالعت که می رسم؛مرا سیاه می کنی |||

Never mind /

هر روز که بر می گردی ؛ امیدوارم از چشمای فرو رفته و گونه های آفتاب سوخته ام بفهمی که ماجرا از چه قراره ...

" قراره از این به بعد ... "

/// بم می می می می می می ر می بم ر می ر ///

چی میگی تو ؟! به زبون اشاره حرف نزن . صدات خفه ست

می شنوی یا نه ؟!

{ بر گیسویت ای جان ، کمتر زن شانه /

چون ... ! }

خسته شدم از این که هر روز خودمو رو آئینه یاد آوری کنم . بعد مچاله .

مستقیم توی سطل آشغال ...

||| در نفس های من صدا می زد

یک نفر ناله / یک نفر فریاد

از خودم در خودم وجودی هست

تف به این حس نحس بی بنیاد |||

چه خوب کردی !

مستقیم ؟!!

وایسا ... نه /

به روبه رو فکر کن ...

هی با توام ...

"" آخه…! ""

فاجعه اس / من طاقتشو دارم . اما بقیه چی ؟!!...

هیچ به این فکر کردی ؟

چجوری بگم بهت ...

... وایسا .

آخ / آخ / آخ

زمین می چرخه .

می چرخه .... می چرخه

فرفره ؛ فرفره ... فرفره های رنگی /

به همه ی بچه های کوچه که با لب و لوچه ی آویزون نگا می کنن پزشو می دم .

بابام تازه خریدتش . دو تا فرفره و یه بوق جیغو بهش وصل کردم .

به نظرت ان قدر بزرگ شدم ؟!

ان قدر که پام به پدال برسه !/؟

نه / نه /

نه دختر جون . برگرد ...

برگشت

همه چیز به وقتی که بودی/!؟ ... به صداهای تیز و رنگای محو

رفتی ؟!!!!

سطل اتاق پر شده از مچاله های من ؛

مچاله های تو ...

و ... دل تنگ می شود گاهی ... شعر /

دو جای پای محو روی پا دری

صدای چرخ کهنه ای/ تلق ، تلق

و انعکاس نور زرد بالغی

کنار پرده های نیمه شق و رق

به طبله های سقف خیره می شود

به این فضای گیر کرده در خودش

به ماورای فکرهای دوده ای

"کسی مرا اسیر کرده در خودش؟!"

شقیقه های پوک طرز ویژه ای

درون نبض درد وول می خورد

تفاله های چای سر کشیده اش

"که مرد من؛مرا عجول می خورد"

برای ترس های ثابتش کسی

شبیه یک فرشته با سه گوش کر

صدای سرفه در هلال گوش ها

صدای قطع ارتباطِ " یک نفر" ... !

لباس هاس تیره در نبود او

زنی که خسته رفت و روب می کند

بریده های مرز دار سایه اش

نشسته در کرج غروب می کند

...

و درک اجتماع زیر این صفت

زنی که خسته هم ....

لطفی / مینا

شروع می شود کسی ...

dokhtarepaiiz — Tue, 24 Jun 2008 09:27:18 GMT

بین انگیزه های من شاید

یک نفر می زند خودش را دار

من ولی خسته می شوم هر شب

ار نشستن کنار آن مردار

بین شکی حسود در گیر است

رد پائی عجیب و نا مفهوم

گَرد مردی مخِّل افکارم …

… ترس شئی به بودنش محکوم

می گذارم نگفته هایم را

پای مردی که بی خبر آمد

پای مردی به شعر من لنگید

عمق حرفش به قلب من … شاید

من که تکرار می شوم او هم

خود کشی می کند به تصویرم

مثل یک سایه می کُِشد من را 6

تا خودم را دوباره می گیرم

اتفاقی که تازه می افتد

بعد عمری ( ! ) میان اشعارم

این حوالی هنوز هم انگار

من وجودی به اسم او دارم ...

نکته ....

۱ / جبران یه تاخیر تقریبا نیم ساله با یه پست نسبتا طولانی تر...

۲ / من وقت اطلاع رسانی ندارم تا بعد از امتحانا ... ( معذرت . برای پیش بینی احتمالی ِ دوستانی که گله مند میشن )

۳ /

ترسیدم

این یه امانتی ...

دستت چی شده . باز پشه ؟!

برید ...

امضا . . . !

۴ / اینجا فقط در مورد " شعر . هوا . سبز " آزادیم ...

پس از دوستانی که تائید نمی شن شرمنده ...

۵ / همه چیز قبلا کشف شده؛من فقط تعمیم می دهم ... تاسف نخور ، سوت بزن ...

۶/ ...

۷ / س ل ا م

///

یه بنده خدائی می گفت ؛

یه پیکان گوجه ای ِ کف خواب ِ چراغ بنزی داره ؛که بچه های قد و نیم قد شو سوارش می کنه

اونا هم از سرو کول هم بالا می رن و یکی شون لپاش آویزون می شه ...

که بستنی می خوام ... می خوااااااااااااام ... می خوااااااااااااام ... می خوام .

بقیه م دنبالش هوار می زنن ... نونی بستنی . هی ... نونی بستنی ... نونی بستنی ... هی (!)

بعد مامانه می ره تو لک ... با یه لنگ درب و داغون صورتش و پاک می کنه ...

" قند عسلا ، جم و جور بشینید خانم سوار شن ...

بعدشم بستنی "

هوراااااااااااااااااااااااااااااااااااااا

. . .

جهان کرم خورده ای گران قیمت

که از نگاه مبهمش شدی پولی

کسی چه می رسد به ذهن معیوبش

تو بین حفره های چرک می لولی

یه بنده خدائی که پیکان آلبالوئی داره

هر بار مجبوره از خودش تیز تربشه ...

* * *

چقدر فکر می کند به قصه های " یک نفر "

به بچه گانه خر شدن . " لباس های پشت در "

به اختلال دیشبش ... " بلورهای تک شده "

به پاکی ِ کرا یه ای ... و پرده های لک شده

به صورتی کبود تر و اشتراک مخفی اش

"فضای مضحک اتاق و پنکه های سقفی اش "

به یک خدا که کنده شد و ریخت از شعور ِ او

سقوط با نهایتش به خلسه ی نمورِ او

که بد شدی خدا از این غرور ِ ترش لعنتی

و سخت می رسد به تو اشاره های پاکتی

هجوم تنگ ِ درد را غلیظ تر بلیس . او $

که دختری ضعیف را،درون خود بخیس . او $

خلاصه می شود تنش به سبزه ای مریض تر

و لای حجمِ مختصر به شیوه ای عریض تر $

بپیچ ... با صدای او زمان پر از دقیقه است

صدای دختری که در سکوت ٬ بی سلیقه است !

عمیق می رسد به خود شکافهای پنجه اش

شروع می شود کسی از انتهای گنجه اش

شبیه وزوزی که تا ؛ به جای او سلام شد

عبور دستِ " یک نفر " ... تمام شد ...

تمام شد ...

...

و صاف گریه می کند به بغض های سورمه ای ...

تابستان ۸۷

من که از خیرش گذشتم

dokhtarepaiiz — Wed, 13 Feb 2008 05:19:18 GMT

در خدمت باشیم خانم عینک دودی

نه

مسیرمون یکی نیست جناب ِ مارک دار

خُب بگو کجا می ری ؟ شاید یکی شد

م م م م م

( از کرج تا هر کجا شعــــــــــــــــــــــ ... ـــــــر می کشاند مرا )

نه

راه ِ من دور ( و گاهی ام صعب العبوره ) ... بی خیال شو

خُب

حداقل شمارتو بده .

اِ اِ اِ اِ

یه نیگا به قیافش بنداز , موبایل نداره که بابا

... بزن بریم

شما دیگه لطفاً ساکت آقای فال گوش

پس موبایل نداری

می خرررررررررم برات

حالا عینکتو بردار تا چشای ...تُ زیارت کنیم

بی زحمت گم شُ جنابِ مارک دار

***

( تو از هزار و یک شبی پریچه )

تاکسی ...

سلام خانم عینک دودی

کجا به سلامتی ؟

از "من" و "او" که بگذریم و خودمان را بزنیم به ندیدن و نشنیدن ...

شعر

شاعری های تند ِ یک دختر

محو این زندگیّ ِِ تحمیلی

اعتراضی به طرز رفتارش

زیر ِ دردی که می کِشد سیلی

توی ِکوری ِ تیز ِ این مَردم

حرف هائی که پشت ِ "من" گفتی

کینه هایی که , "من" نمی بیند

فحش هائی که ...

(( واقعا گفتی)) ؟!

برگه هائی که متهم می شد

زیر ِ دستی که بی هویّت بود

منطقی با هجوم ِ مشکوکی

حرف ِ کی , نقض ِ دختری / یّت بود

پشتِ خط...بوق می خورد... "می نا"؟!

این توئی درکثافتش مخلوط؟!

مثل ِ شکلی زننده یا غربی

غرق ِ در فکر های نا مربوط ؟!

یا "مرا" ساده مثل ِ مریم یا ...

این "مرا" پست مثل ِ کرکس کن

زیر ِ گوشش نگو ولی ... لطفاً

زنگ هائی که میزنی , بس کن

می کِشد "من" دو شاخه را شاید

کم شود این عبور ِ بی ارفاق

"من" تو را دیگری نمی داند

ب ع د ِ آن حرف های با اغراق

"من" گفته هر وقت دلش می گیرد ؛ حافظ می خواند ُُ پشت بندش فروغ

گفته به کسی چه مربوط و حرف هائی که می زنند پشتشان؛ به جهنم !

"من" تازگی ها فهمیده "خودش" را دوست ندارد ... دختر ِ بدی شده

بهش که می گوید درس بخوان , یک راست می رود بالای تخت می نشیند , واز همانجا دهن کجی می کند ... "من" گفته این دفعه که پول تو جیبی اش را قطع کردم , می فهمد یک من ماست چقدر کره دارد ...

زمستان 86

می نـــــــــا

اگه یکی دیگه بر دارم ؛ تموم می شه ؟

dokhtarepaiiz — Fri, 11 Jan 2008 22:48:18 GMT

بسمه ...

بفرمائید خرما ؛ بردارید نمک نداره ها

واسه همون گنجشکیه که دیشب مرحوم شد

از جلوشون که رد می شم ؛ آروم آروم یه چیزی در ِ گوش ِ هم می گن و لب می گزن

روسری مو محکم تر می بندم ؛ من که مشکلی ندارم . حتی چادرمو با گوشه ی دندونم گرفتم که مبادا بیافته ؛ که مبادا بعد ِ من ، بگن جلفه ...

کارتن ِ خرما رو می ذارم کنار باغچه ؛ باید مردم براش فاتحه بخونن یا نه ؟

کجا بودی تا حالا ؟ ( مادرم می پرسه )

رفته بودم واسه گنجشک ِ مرحوم خرما پخش کنم

مادرم دسشو می گیره به گوشه ی طاقچه ؛ بغض می کنه

آخه دختر جون

( یعنی واسه گنجشکس ؟! یعنی ... )

" ساکت دختر ؛ مگه یادت ندادن وسط حرف بزرگترت حتی فکرم نکنی ؛ زشته . "

به تو چه کی مرده ؛ کی زنده س .

ببین مردم چجوری نگامون می کنن . از تو کوچه که رد می شم , پش سرم هزار جور حرفه بچه جون . می گن دخترش با از ما بهترون می پره ؛با جن و پری اختلاط می کنه ؛ می گن خله ؛ چله ,,,

اصلا به جهنم که گربه خوردش ...

خدایا ...

بس کن مامان ؛ پش سر ِ مرده حرف نزن ؛ اون دسش از این دنیا کوتاهه .

مردم به یه تیکه قبر نقلی ، تو باغچه ، اونم جلوی در ، حسودیشون می شه ؟

من که نخواستم

اصلا همین خدا که صداش می زنی ...

( می پرم پنجره رو باز می کنم )

ببین خدا , ببین بهت گفتم ... هی گفتی نه ... تو که گفتی بقیه این چیزارو می فهمن ُ به روشون نمیارن , خودشون ُ می زنن به بیراه ؛ این جوری که دارن از دنیاشون پرتم می کنن بیرون آخه .

هی تو گفتی ؛ هی منم شیر شدم ...

خب اون که تقصیری نداشت ... من داشتم باهاش درد ِ دل می کردم ؛؛؛

ااااااااااااه ...

لعنت به گربه ای که بی موقع پیداش بشه , نفسشو گرفت دیگه ... خودت که بودی بابا ...

ببینم اصلا مگه تو نگفتی با یه تلنگر جون می گیره ؟ هیچ فکر کردی این تلنگرو از کجا بیارم ؟ اگه گرون باشه چی ؟ پولشو چجوری تهیه کنم ؟ گنجشکائی که همدمشون فقیره ؛ این جوری می میرن دیگه .

و ا ی خدا ...

ببین تو کوچه رو , باز یکی داره نگام میکنه ؛ همون پیرزنه که تو زنبیلش پره سبزی و میوه س ؛ تو کله شم یه مش حرف ِ ...ه که بعد ِ من بگه ...

بابا حواست کجاس ؛ همون که تو دسشم چن تا نون تافتونه دیگه ...

الان داره به من نگا می کنه ؛ حالا چادرشو جم و جور کرد ؛ بعد یه نگا به آسمونت ...

" خدا شفا بده "

آمیــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــن ...

پاهای مادرم دیگه شل شد ؛ یهوئی افتاد ؛ بغضشم ترکید ...

_ _ _

پـس چی شد ؟

نکنه آدرسو اشتباهی اومدم ؟!

***

و حالا شعر ...

که چند وقتیه خیلی بی ملاحظه شده ؛همین طوری بی هوا زیر ِ گوش آدم ری ز ر ی ز حرف می زنه . اصلا

به این فکر نمی کنه که فرداش امتحان پاین ترم داری و کل ِ ترمم حال و احوالی از کتابا و جزوه هات نپرسیدی ...

خدا پدر , مادر ِ برف و نگه داره که هوس کرد یه گوشمالی به این زمین بده ... ما هم این گوشه کنارا چند روزی مهمون ِ خونه باشیم و جلوی شعرا رو سفید ...

که وگرنه سر دوراهی گیر می افتادیم ,

که یا من یا درس ؛

که دیگه می دونید بقیه ی ماجرا رو ...

فعلا که حرفی نیست ...

جز ...

طرح من ...

فکر مي کني که من خوابم
مي کشي ام به روي اين ديوار
طرح اين جمله هاي گم کرده
پشت خميازه ی بد ِکشدار
...
گوشه ی طرح هاي تو گاهي
می نشینم به حوض اخمو رنگ
این لقب ها که قسمت من بود
ماهي ِ خسته در فضاي تنگ
...
من همان ماهي ِ شهيدي که
کشته بودی کنار حوض ازخشم
نق نزن تو فقط همين يکبار
گربه ای که که می رود در ...«چشم
...
من همان آدم قديمي با
چشم هايي که گیج یا قیفی
يا همان که هميشه پوسيده
گوشه ی درز ِ کهنه درکيفي
....
«من شبيه ام به فصل سردي در
کوچه ها ی که باد می بردم
ایستاده به ضربه ی ساعت
به زمانی که شعر می مردم»
....
من همان ساعت عتیقم با
تيک هاي که تاک را خوردند
يا همان ايل پشت کوهي که
دختري نا نجيب را بردند
....
فکر مي کني که من خوابم
می کشی ام به روی این دیوار
تارو پودم دوباره می سوزد
پشت هم شعله می کشی انگار
..
بي جهت درتو من تکان خوردم
درمن ِمن دوباره نطفه شدم
خش خش ِ سینه ام نمی برد
هی دوباره دوباره سرفه شدم
...

امروز " ۳ بهمن ۸۶ "

می نا

به من نخند ...

dokhtarepaiiz — Mon, 26 Nov 2007 15:48:18 GMT

و شعر

این واقعا شعر است که در من انقلاب به پا کرده ؟ ...

به من نخند ...

((خانم تا لنگ ظهر شما؛چیکار میکردید تو خونه ؟

ناهار نداریم واسه ما؛نچین یه سفره بهونه

باز چی شده ؛ باز واسه کی پریشونی؟

عیال ما رو باش واسش ؛ اشکای نقره ارزونه ))

یه خونه اون ور ترمون؛زری خانم مریضه ها

قیمت نون و روغنم؛ در حال افت و خیزه ها

به جای غر زدن برو ؛ به آبروت قفلی بزن

هواشو داشته باش یه وخ،که بی هوا نریزه ها

تو کوچمون صلاة ظهر چوبک نمکی اومده

با گاری پرسه میزنه ؛ اما خرکی اومده

نرید بگید ؛ خاطر خوای ما شده ها

حرف واسه ما در نیارید ؛ نگید الکی اومده

بَ ع دِ اذون تو کوچمون بساط لیله بازیه

بساط سبزی پاککنی ؛ برای عقد نازیه

این پائینا ؛ دست زنا ؛ با چاقو نقاشی شده

رو دست بالا شهریا ؛ یه لاکِ پوس پیازیه

(( ضِِعیفه هی ناز میکنه؛هی واسه ما عشوه میاد

هی خودشو لوس میکنه؛از ما یه چیزائی می خواد

ما سرمون خم نمی شه؛به زن که باجی نمی دیم

ما لات هف محله ئیم ؛ برو بذار هو کنه باد ))

من که نَرم گنا داره؛نازی دلش میشکنه ها

دُمای سبزیا رو با اشک چشاش میکَنه ها

زری خانم تو بستره ؛ هزار تا درد و دل داره

دلت میاد ؟! زری خانم روی زمین یک زنه ها

((برو ولی یه تُکِ پا ؛ حرفی نباشه پُش سرت

از این کارا دیگه نکن ؛ این دفه بار آخرت

آسه برو ؛ آسه بیا ؛ ما آب ـ رو داریم تو محل

بپا جوونای محل ؛ حلقه نشن دور و برت ))

***

ببین خدا ؛ آقای ما ؛ چه فکر نا جوری داره

برای دید ِ بقیه ؛ چه چشمای کوری داره

این دفه های قلب من ؛ که بار آخر نداره ...